لیوان چای در دست به منظره این اطراف خیره می شوم.
در این خلسه فرو می روم.
به چیزهایی که نباید گفت فکر می کنم.
به چیزهایی که نباید شنید.
به آنچه چشمم ندید.
به آنچه نباید دید.
مثل شعری که کسی نگفت
مثل کسی که شعری نگفت
آقاتلخه
برچسب:
نویسنده: پارسا زارعینیا