بوی تلخ حسرت

اکنون، ما در ازدحامِ این عصرِ پرهیاهو، تنها و بی‌سامان، در پیِ ردّی از آن یگانگیِ گم‌شده‌ایم. هر بار که نامی از آن دوران می‌آید، گویی زخمی کهنه، سر باز می‌کند و بویِ تلخِ حسرت در فضا می‌پیچد. دلتنگی، نه برای شخصِ غایب، که برای "خودِ" گمشده‌ای است که در آینهٔ آن صمیمیت‌ها، روشن و بی‌ابهام می‌درخشید.