دوستی می گفت از رفیق چندین ساله چیزایی دیده در یه دوره کوتاه که شاخ دراورده از تعجب. باعث ناراحتی و فشار روحی برای خودش و خونوادش شدن و با همه این اتفاقات حتی یه تماس نگرفتن عذر بخوان. خودشون با اونها تماس میگیرن و بدتر اینکه باز هم حرف های بسیار زننده می شنون. بگذریم. هیچ کس رو نمیشه شناخت.اگر خوبیم یه کم فکر کنیم شاید خیلی هم خوب نیستیم. ما هم از همون بدها هستیم و نمیدونیم شاید. اگر فکر کردیم و دیدیم نه، واقعا خوبیم، بعدش خیال نکنیم همه مثل ما هستن. آدم نما زیاده. هیچکدوم هم شاخ ندارن. مثل دیگران، بگو بخند می کنن باهات، شاید خوشتیپن و خوبن باهات حتی. اما به وقتش ضربه رو می زنن اگر به دردشون بخوری.
یه خوب ساده نباشیم
آقاتلخه
برچسب: آدم,
نویسنده: پارسا زارعینیا