رسم مردانگی

حکایتی هست که میگه شخصی سوار بر اسب از جایی می گذشت، ناتوانی، را دید که قدرت حرکت نداشت. کمک خواست که با مرکب او تا جایی برسد. شخص پیاده شد و او را سوار کرد تا خود پیاده و ناتوان، سواره با هم بروند. ناگهان شخص با اسب گریخت. مشخص شد که دزد است و این داستان برای به چنگ آوردن اسب بوده. شخص، دزد رو صدا زد و گفت اسب را دزدیدی ایراد نداره، مال تو و اصلا رضایت دارم. اما جایی تعریف نکن که کسی قصد کمک داشت و تو او را گول زدی. چون اگر بگویی این سخن به همه جا می رود و رسم مردانگی از دنیا خواهد رفت.

این حکایت خیلی دوست داشتنی بود. برام شاید تکراری باشه اما همیشه برای من جذابه. شما هم دوست عزیز، هر کاری با من کردی ایراد نداره، ولی نرو به کسی بگو که شخصی این همه بهت اعتماد کرد و صبوری کرد و اینجوری بهش دروغ گفتی

یادآوری هم کنم که نقاشی از سهراب سپهری

آقاتلخه