بوی تلخ حسرت

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

خانه را تمیز می کنم

و بی ملاحظه مرزها را بتونه می کنم

دستکش های سبزم را در کشو میچپانم

چه سکانس خوشرنگی

و یک دست از خاطره بیرون می آید

چراغ را خاموش می کتد

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

در این چارچوب هزار بار کوچه ها می گریند

و زنهای مو قرمز رژ سیاه می مالند

و سر کیسه های قرص شل می شود

دنیا دیگر از زندگی احوالپرسی نمی کند

تاکسی ها هم بی مسافر در حال مردن

من هفته ها یک فرمان ذوق نمیکنم

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

تنهایی مثل یک تکه یخ می ماند و هزاران شرکت موفق هم آن را ذوب نمی کند خون به مغز نمی رسد و از حیطه ی عادی، همه چیز بیرون امده

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

مثل عطر می پری و من دیروز مردم و امروز زنده ام و هنوز فردا بدنیا نیامده ام

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند

این ترقی معکوس تو را هم دوست دارم این کدوهای زرنگ را هم دوست دارم و آفتابگردانهایی که در پاییز ابر را لاک می زنند را هم دوست دارم کدو تنبل

این حجم ریخته از رویای تو را
جمع نمی کنم
باشد
شاید دیوارهای اتاقم را چنگ بزنند
اهنگت بپیچد
مثل نیلوفرهای باغچه حیاطمان در تهران
مثل پیچ موهایم که همیشه انگشت دستم
را می قاپید
رویایت را جمع نمی کنم

تا در من بی محابا بودنم را هاشور زند
بودنت را طومار کند